دلم از رمق رفت
وقتی از دلم عشق رفت
دلم از صفا و عشق رفت
وقتی خورشیددر شفق رفت
چه بگویم که کجا رفت چرا رفت
وقتی خورشید از افق زفت
خنده از لبم رفت
وقتی رفیق شفیق رفت

من و این تنهایی و بی خبریشده آتش به تنم دم نزنیزسرا پای وجودم همه شورو اشتباقتو جدا مانده زما و بی خبر ازحال منینتوان آمد بسویت که سراپا بهارینتوان دل زتو کندن که تو شورو نواییتو در ابن گلشن عشق تک گل مهر و وفاییمن به زیبایی تو مست و مبهوت تماشاییگر نسیمی بوزد غطر تن تو آید به مشامیمن چو پروانه به دورت بزنم بال و پریفاصدک از خنده ی گل گرمی خورشید بیارد خبریروح رفته زجانم دگر بار بیاید به تنیمن نه آنم که غافل ز تو و جام می ایبلکه مغرورزتو مست زجام می ایتشنه کامان همه گرد تو آیند همیتو که خود تشنه تراز هر تشنه لبی + نوشته شده در چهارشنبه چهارم مرداد ۱۳۹۶ساعت 1:4 توسط نازیلا |

رنگ خوشبختی دگر کمرنگ شد
وقتی که جای محبت خدعه و نیرنگ شد
دشت سرتاسر پراز گل های رنگارنگ شد
شهد هر گل بهر زنبور چون شرنگ شد
چون خزان از شاخه جدا هر برگ شد

دلم زبی کسی خود به درد آمده است
زغربت و تنهایی خود به تنگ آمده است
در این خانه که نه حدیث و سخنیست
نه محفل گاه و نه رفت و آمدنیست
چگونه دل خوش کنم به عمری که فناست
نه همدم و نه می و نه میخانه ایست

سلام بر روز بر آفتاب بر خورشید
سلام بر خنده ی گل در کنار بلبل
سلام بر جویباران با نوای شرشرآن
سلام بر دشت بر کوه ای استوار
سلام بر تو سلام برمن سلام برما
سلامی گرم و پر از عشق خدایی

هرز گاهی بهم سر زن
که از یادت نرم هرگز
اگر چه دشوار باشد
ولیکن رسم آشنائیهاست
دوستی را با محبت میتوان
صاحب قدم کرد و نبرد از یاد
بیا تا از صاحبدلان باشیم
هرگز نبریم از یاد یکدیگر را

من در دشت بلا آهوی فراریم
در دام فتاده و در وحشت و تنهاییم
از بهر نجات ناله و فریاد میکنم
مادر هراسان از بهر نجاتم
هرسو دوان و دل نگرانم
تا آمد بسویش رضای مهربانم
مادر خیزان و نالان بسویم
کرد گریه به آقا از بهر نجانم
آن مهربان و عزیزبا کرامت
شد ضامن آهو و داد نجاتم

ای خدا حالم خوب نیست حالی به بده
اشک در چشمانم جاریست لبخندی بده
کار ما چون آب شد از سر گذشت
سرنوشتی تو از این بهتر بده
روز و شب در حسرت و تنهاییم
گر مقبولیست دیداری بده